فرمانداری نایین
خانه
مشاهير انارك

از شاعران اين سده كه به قولي اولين سراينده با گويش اناركي مي باشد حاج ميرزا رضا غفاري اناركي مي باشد كه از اولين آموزگاران و يكي از بنيان گذاران مدرسه انارك به سبك جديد در حدود 80 سال پيش است. اين دل سوخته در سال 68 در مشهد ديده از جهان فرو بست. از سروده هاي اوست:

نسيم  صبح  گذشتي  چو  از  كنار انارك           رسان  سلام   من  از  لطف بر ديار انارك

بگو  مهاجرتم از  تو  بد  به حكم   قضايي          و   گرنه  دور نگشتم  من از حصار   انارك

سرشك ديده بدامان من همي جاريست           از   آن   كه  شدم   دور  از  جوار    انارك

كنند  عرضه  بمن  گر  تمام  مملكت  ري           كنم  معاوضه  كي با  كمي  غبار   انارك

هواي  قلهك  و  تجريش  و  دره  و   دربند           كجا  و  كوه  درنجيل و  چهل تقار   انارك

كنم  مقايسه زرگنده  چون   به    زرگاباد           كه هست موجب بس كسرواحتقارانارك

نه منظريه  و   نه  رامسر نه  كوه  دماوند           بود  چو  سهل و  معلا  و كوهسار  انارك

كجا  به  باغ  و  تماشاي  گل  كند  رغبت           كسي كه ديده  درودشت و جويبار انارك

هواي  گردش  و   تفريح  بوستان  ننمايد           دلي كه هست شب و روز  بيقرار   انارك

و با گويش اناركي:

نيگارا تا  ز  عشقُت در كيمندي       گيرفتار  و    اسير   و   دَردمندي

دلي مو در خمي  زُلفُت اسيرو        خيلاص نابُ  بهيچ تَدبير و فندي

به  يك  ديه  دل  از   آدم  ابيري        تو  يا افسونگري يا چَشم بندي

تيناف  و  رسنُ    كيمند  صياد         توخوي مي پاي دلها هَه ابندي

شوُ رودرغمي عشقُت اسوجه        دل  مو  مثلي  دُنَه ي  سيبندي

وسر نارَسَه  هرگز  وعدَه ي تو         چيرا اهلي  فيريب  و ريشخندي

ميگر از سنگ  و  آهنُ دلي تو         تا  مو   داري   ابيرمبي   اخندي

ايگر در سختي مو  راحتي  تو         مو   جُز   راحتي  تو   ناپسندي

ديوُنه ي غمي عشقي توهرگز        عاقلُش نابُكَه خوي  هيچ  بندي

غفاري  يا  هيمه جورت  اواجه         نَويني  تو غم  و  رنج  و  گَزندي

 

انارك قديم: راه قديمي مال رو شتران انارك به ورامين شامل 11 منزل به ترتيب زير بوده است :

انارك به عشين (6 فرسخ)، عشين به گوهر (7 فرسخ)، گوهر به بوالعظيم (4 فرسخ)، بوالعظيم به چاه شور حاج امين (4 فرسخ)، چاه شور به سفيدآب (7 فرسخ)، سفيدآب به قيلاقه (7 فرسخ)، قيلاقه به باباهماد (4 فرسخ)، باباهماد به كريم خاني (6 فرسخ)، كريم خاني به حصار حسن بيگ (4 فرسخ)، حسن بيگ به قهوه خانه كوير (4 فرسخ) و كوير به ورامين (4 فرسخ)   مجموعاً 57 فرسخ

هنگام ناامني منازل مورد تاخت و تاز ياغيان و دزدان بوده است به طوري كه ملا حيدر اناركي گفته است :

هرآن كس بارتهران را بگيرد     اميدوارم جلودارش بميرد

تمام منازل حالي به حالي     سفيد وقيلاقه آتش بگيرد

مگو تهران بگو ويرانه ي غم     به بالاي سرش كوه دماوند

صدوسي و سه چشمه دارد كوه البرز      نمي ارزد به يك جرعه آب انارك

(توضيح اين كه در هنگام حمله، تلفات زياد و دو منزل ذكر شده از بقيه نا امن تر بوده است و توصيه به نرفتن مي باشد.)

هم چنين:

فلك  ويران  شوي  ويرانه  كردي     انارك  را  همه غم خانه  كردي

به بالاخانه هابستي صف جنگ     پي خونريزي خلق كردي آهنگ

و از ديگر شعر هاي فكاهي اين شاعر اناركي:

الاغ جعفرمعصوم بس كه هشيار است   ز روي صاحب خويش آن الاغ بيزار است

نه كاه و نه جوي مي دهد به آن حيوان   ز گشنگي نظرش سوي كاه ديوار است

 

از ديگر شعراي قديمي انارك ملا عزيز اناركي بوده است كه نقل مي كنند:

عده اي از ساربانان براي پيدا كردن شتر هايشان منزل به منزل سراغ مي گيرند تا به شيراز مي رسند و در كاروانسرائي اطراق مي كنند. چند نفر جهت خريد سوروسات (مايحتاج) به شهر مي روند.

در يكي از ميدان ها شاعري بساط خود را جهت مشاعره پهن كرده ولي همانندي نمي يافته و مي گويد عجب شهر علم و ادبي است كه كسي نيست با من مشاعره كند!

بچه هاي اناركي مي گويند ما شاعري داريم كه مي تواند با تو مشاعره نمايد و قرار فردا را در همان زمان و مكان مي گذارند.

فرداي آن روز ملا عزيز اناركي به همان ميدان مي رود و در بين مردم خوش ذوق شيراز كه براي مشاعره جمع شده اند قرار مي گيرد. شاعر بار و بنه خود را از الاغش پياده مي كند و داد سخن مي دهد و سراغ شاعر اناركي را كه بايستي با او مشاعره كند مي گيرد.

ملا عزيز اناركي با ريخت و قيافه سارباني پا پيش مي گذارد كه شاعر با ديدن آن قيافه او را هجو مي كند و مي گويد:

شاعر كه توئي به لب لبانت ......        از مغز سرت تا زير زبانت .....!              شايد  .....!"خنديدم" باشد

ملا عزيز اناركي در جواب هجو را پاسخ مي دهد كه:

اين حرف خوش و روي خوشت من ديدم        بر ريش و سبيل پدرت من .....!           شايد  .....!"خنديدم" باشد

اين .......... خري كه يك من تبريز است        سيصد درمش به خواهرت بخشيدم!

مردم پس از اين حاضر جوابي به كف زدن و شادباش به ملا عزيز اناركي مي پردازند و شاعر پشيمان از اين مشاعره بار و بنه خود را جمع مي كند و از معركه خارج مي شود.

 

مشاهير انارك از منبع ديگر :

 مشاهير : انارك از شاعران اين سده كه به قولي اولين سراينده با گويش اناركي ميباشد حاج ميرزا رضا غفاري اناركي ميباشد كه از اولين آموزگاران و يكي از بنيان گذاران مدرسه انارك به سبك جديد در حدود 80 سال پيش است. اين دل سوخته در سال 68 در مشهد ديده از جهان فرو بست. از سروده هاي اوست: نسيم صبح گذشتي چو از كنار انارك رسان سلام من از لطف بر ديار انارك بگو مهاجرتم از تو بد به حكم قضايي و گرنه دور نگشتم من از حصار انارك سرشك ديده بدامان من همي جاريست از آن كه شدم دور از جوار انارك كنند عرضه بمن گر تمام مملكت ري كنم معاوضه كي با كمي غبار انارك هواي قلهك و تجريش و دره و دربند كجا و كوه درنجيل و چهل تقار انارك كنم مقايسه زرگنده چون به زرگاباد كه هست موجب بس كسرواحتقارانارك نه منظريه و نه رامسر نه كوه دماوند بود چو سهل و معلا و كوهسار انارك كجا به باغ و تماشاي گل كند رغبت كسي كه ديده درودشت و جويبار انارك هواي گردش و تفريح بوستان ننمايد دلي كه هست شب و روز بيقرار انارك و با گويش اناركي: نيگارا تا ز عشقُت در كيمندي گيرفتار و اسير و دَردمندي دلي مو در خمي زُلفُت اسيرو خيلاص نابُ بهيچ تَدبير و فندي به يك ديه دل از آدم ابيري تو يا افسونگري يا چَشم بندي تيناف و رسنُ كيمند صياد توخوي مي پاي دلها هَه ابندي شوُ رودرغمي عشقُت اسوجه دل مو مثلي دُنَه ي سيبندي وسر نارَسَه هرگز وعدَه ي تو چيرا اهلي فيريب و ريشخندي ميگر از سنگ و آهنُ دلي تو تا مو داري ابيرمبي اخندي ايگر در سختي مو راحتي تو مو جُز راحتي تو ناپسندي ديوُنه ي غمي عشقي توهرگز عاقلُش نابُكَه خوي هيچ بندي غفاري يا هيمه جورت اواجه نَويني تو غم و رنج و گَزندي از ديگر شعراي قديمي انارك ملا عزيز اناركي بوده است.
تاریخ به روز رسانی: 1393/10/24
تعداد بازدید: 5600
امتیازدهی
میانگین امتیازها:0 تعداد کل امتیازها:0
مشاهده نظرات (تعداد نظرات 0
ارسال نظرات
نام  
آدرس پست الکترونیکی شما    
توضیحات  
تغییر کد امنیتی  
کد امنیت  
 
كليه حقوق اين پايگاه متعلق به استانداري استان اصفهان ميباشد.
Powered by DorsaPortal